Veilig thuis!

Hier eindigt dan mijn ervaring als vrijwilliger in Malawi.. Het afscheid was niet leuk, want ik weet dat ik de boys (hoogstwaarschijnlijk) niet meer terug zal zien. Er is geen enkele mogelijkheid contact te houden, computer en/of gsm behoren echter niet tot hun basic equipment zoals quasi elke Europeaan. Dit betekende dus een écht afscheid, wat ik (gelukkig maar) nog niet helemaal besef.
Sommige jongens waren ontgoocheld, en lieten blijken dat ik hen toch niet zomaar kon laten vallen..? Moeilijk om hen te troosten dus, want een oplossing is er niet. Ze hebben een grote stempel gezet in mijn hart. Mooi uitgedrukt? Uiteindelijk vind ik dit maar een egoïstisch antwoord, want daar zijn zij helemaal niet mee geholpen... Ik keer terug naar mijn veilig milieu met mooie toekomstperspectieven, en dat was voor mij ergens wel een opluchting als ik heel eerlijk ben. Zij blijven echter achter in een situatie met heel beperkte mogelijkheden voor wat betreft hun toekomst. Elke dag opnieuw is voor hen a struggle for life & survival of the fittest.
Dus als jullie me vragen hoe ik me voel of wat ik ervan vond, kan ik dit niet met 1 gevoel samenvatten. Nog nooit stormden zoveel uiteenlopende gevoelens door mijn hart in slechts 5 weken tijd. Ik was heel blij en trots als ik zag hoe de jongens genoten van wat ik hen leerde. Maar ik was vooral intens gelukkig als ik zag hoe hun zelfvertrouwen groeide als ik hun rope-skiptalent bevestigde en aanmoedigde. Ik heb heel veel gelachen samen met onze grote familie, en ben heel blij en dankbaar dat ik de goedlachse Malawiaanse bevolking heb leren kennen.
Maar ik heb ook geweend, zwaar ontgoocheld geweest, boos, verdrietig en gefrustreerd. Als ik de situatie trachtte te analyseren, bleek onrechtvaardigheid heel dikwijls aan de bron van die negatieve gevoelens te liggen.
Uiteindelijk ben ik zowel dankbaar voor de negatieve als de positieve gevoelens die ik mocht ervaren. De positieve gevoelens maakten me rechtstreeks gelukkig, terwijl de negatieve mij de mogelijkheid gaven een beter mens te worden. Ik leerde eruit geduldig te zijn, de taal van het hart te lezen, en mensen te vergeven.
Bedankt lieve jongens, ik zie jullie graag!!!

Uitgeput maar voldaan!

Om 13u vandaag werden we opgepikt door Albert en Brandee in het busstation in Lilongwe. Het was een blij weerzien, ze waren opgelucht ons heelhuids terug te kunnen meenemen naar ons huisje. De jongens waren zo blij en excited toen we terug thuis waren. Ik werkte snel wat bonen en tomatensaus naar binnen met wat brood, de jongens jaagden me op want ze wilden ''Jump rope!!Jump Rope!!'' Na een nacht met slechts 2 uurtjes slaap was dit niet zo evident, maar ik was zo blij hen gemotiveerd te zien dat ik meteen instemde.

Vorige week woensdag vertrokken we met de bus richting Zomba, 6 uren richting Zuid-Malawi. We beklommen er de Zomba Mountain en omgeving met een lokale gids, die wist wat te doen als de green mamba of cobra ons zou aanvallen. Ok dan... SLIK! Het was een grote verademing in de prachtige Malawiaans natuur te wandelen. Dat zullen mijn foto's wel duidelijk maken eens ik terug ben. Nadat de wandeling met de gids afgelopen was, aten we luxueus in een chique hotel bovenop de Zomba Mountain, waw, ik werd helemaal gek toen ik de menukaart las!!!!!!!!!! :)

Nadien stonden we voor de keuze : de berg naar beneden wandelen OF een taxi naar beneden nemen. We kozen voor de sportiefste oplossing, de lokale bevolking claimde dat het slechts een klein uurtje wandelen was. We trokken vol goede moed naar beneden om 16u. Wetende dat het vanaf 17u30 donker is, leek dit een veilige beslissing te zijn. Maar... Na anderhalf uur wandelen, leek de stad nog verdacht ver weg, en het werd steeds donkerder... Na 3 uur wandelen kwamen we uiteindelijk aan in het dorp. Met bang hartje wandelden we snel naar ons hotel, hopend dat ons niks zou overkomen. 2 blanke meisjes wandelend op een berg in Afrika in het donker leek een heel mooi horrorfilmscenario, maar we hadden geen andere keuze dan doorwandelen en hopen dat we er snel zouden zijn. De zoveelste les dat ik hier leerde : Vermenigvuldig de tijd ALTIJD met 3 in Afrika!!

We hadden een goedkoop Motel geboekt in Liwonde town, maar de lakens waren zo vuil en muf. Bovendien hadden we geen warm water. Wanneer we ons hotel buiten gingen, rook het enorm naar Chamba (Marihuana), ik dacht dat er een plantage in brand stond!!!

Sindsdien hebben we beslist om onze hotelklasse toch een beetje op te trekken, haha!

We verbleven er 2 nachten. Eerst dachten we te veranderen na de eerste nacht, maar wat maakt het nog uit als je al 1 nacht in vuile lakens hebt geslapen?! De vlooien hadden mij waarschijnlijk toch al te pakken.. Haha!

Vrijdagochtend namen we de bus naar Liwonde National Park. Daar hadden we ook een goedkoop hotel uitgezocht , maar alleen al de facade zei genoeg! We namen dus de fietstaxi naar een andere plek, waar de safarijeep van de Chinguni Hills Lodge ons kwam oppikken. Een chique hotel midden in het nationaal park. We waren van plan er enkel de kanosafari te doen, maar eens ter plaatse zochten we uit of daar overnachten een mogelijke optie was binnen ons budget. De receptie stelde voor dat we een tentje konden huren in het park iets verderop. Het was een schattig tentje met enkel plek voor 2 bedjes en een nachtkastje met een kaarsje. Enkel deze optie lag binnen ons budget,en bovendien vonden we het perfect passen in het kader van het nationaal park. Er waren nog 2 andere koppels in het hotel, die zich een prachtige double room konden veroorloven, vlakbij alle faciliteiten van het hotel. Wel.. avontuurlijk was het zeker, we hoorden nijlpaarden en andere bizarre dierengeluiden die we niet konden thuisbrengen. We hadden ook enkele hagedissen in onze tent. Toen we die wilden buitenjagen, ontdekten we dat onze tent open was onderaan!! Alle kleine beesten konden ons dus een bezoekje komen brengen, inclusief slangen!! Ik was eigenlijk vooral bang voor de krokodil die we eerder die dag een kilometer verderop gezien hadden. Resultaat: We hebben geen oog dicht gedaan en eindigden met 2 in 1 mini-eenpersoonsbedje...

De dag nadien vertrokken we naar Cape Maclear, de toeristische trekpleister aan Lake Malawi. Dit betekende 6 uren bus voor een relatief korte afstand, maar hij stopte om de 300 meter om mensen uit of in te laden, verschrikkelijk! Niet alleen mensen nemen er de bus, maar ook levende kippen die stinken en geluid maken! De kindjes nemen hun kip op de schoot zoals wij onze hond of kat, echt grappig! Eens we in Monkey Bay waren, moesten we wachten op een minibus of pick-up naar Cape Maclear. We wachtten ongeveer anderhalf uur tot ze genoeg mensen verzameld hadden voor de laadbak van de pick up te vullen. 18 km op een SUPERhobbelige weg, dit betekende rechtstaan als je de schade aan je bekken en rug wilde proberen beperken. En ze bleven maar mensen inladen, echt ongelofelijk!! De laadbak werd werkelijk volgestampt met mensen. Ik weet niet goed hoe ik me voelde, een mix van pijn (door vertrappeld te worden), misselijk en vapeurs. Maar bon, il y a pire dans la vie!

Er stond ons bovendien een schitterende verrassing te wachten toen we aankwamen: Lake Malawi in al zijn schoonheid!!

We genoten er van 4 dagen zon, strand, rust en lekker eten!!! Mmmmmmmmmm!!!!

Nu verblijven we nog 3 dagen bij Albert, Brandee, Tatonda en de boys. Vrijdagavond koken Melodie en ik franse ratatouille voor de hele bende, gevolgd door een lekkere yoghurttaart!!

En dan komt het afscheid... Zucht. Dat zal een beetje lastig worden.

Maar ik verlang wel terug naar thuis, want deze ervaring benadrukte nog maar eens de waarheid van het spreekwoord : Nergens beter dan thuis!!

Dikke zoen en tot snel,

Marien