Veilig thuis!

Hier eindigt dan mijn ervaring als vrijwilliger in Malawi.. Het afscheid was niet leuk, want ik weet dat ik de boys (hoogstwaarschijnlijk) niet meer terug zal zien. Er is geen enkele mogelijkheid contact te houden, computer en/of gsm behoren echter niet tot hun basic equipment zoals quasi elke Europeaan. Dit betekende dus een écht afscheid, wat ik (gelukkig maar) nog niet helemaal besef.
Sommige jongens waren ontgoocheld, en lieten blijken dat ik hen toch niet zomaar kon laten vallen..? Moeilijk om hen te troosten dus, want een oplossing is er niet. Ze hebben een grote stempel gezet in mijn hart. Mooi uitgedrukt? Uiteindelijk vind ik dit maar een egoïstisch antwoord, want daar zijn zij helemaal niet mee geholpen... Ik keer terug naar mijn veilig milieu met mooie toekomstperspectieven, en dat was voor mij ergens wel een opluchting als ik heel eerlijk ben. Zij blijven echter achter in een situatie met heel beperkte mogelijkheden voor wat betreft hun toekomst. Elke dag opnieuw is voor hen a struggle for life & survival of the fittest.
Dus als jullie me vragen hoe ik me voel of wat ik ervan vond, kan ik dit niet met 1 gevoel samenvatten. Nog nooit stormden zoveel uiteenlopende gevoelens door mijn hart in slechts 5 weken tijd. Ik was heel blij en trots als ik zag hoe de jongens genoten van wat ik hen leerde. Maar ik was vooral intens gelukkig als ik zag hoe hun zelfvertrouwen groeide als ik hun rope-skiptalent bevestigde en aanmoedigde. Ik heb heel veel gelachen samen met onze grote familie, en ben heel blij en dankbaar dat ik de goedlachse Malawiaanse bevolking heb leren kennen.
Maar ik heb ook geweend, zwaar ontgoocheld geweest, boos, verdrietig en gefrustreerd. Als ik de situatie trachtte te analyseren, bleek onrechtvaardigheid heel dikwijls aan de bron van die negatieve gevoelens te liggen.
Uiteindelijk ben ik zowel dankbaar voor de negatieve als de positieve gevoelens die ik mocht ervaren. De positieve gevoelens maakten me rechtstreeks gelukkig, terwijl de negatieve mij de mogelijkheid gaven een beter mens te worden. Ik leerde eruit geduldig te zijn, de taal van het hart te lezen, en mensen te vergeven.
Bedankt lieve jongens, ik zie jullie graag!!!