Op rondreis!

Vandaag was de laatste dag in het huis bij de streetkids vooraleer we andere regio's van Malawi gaan verkennen. We trekken er een week op uit met de rugzak! We hebben een programma opgesteld, natuurlijk met ruimte voor last minute veranderingen want ondertussen kennen we het Afrikaans ritme al wat beter... We gaan eerst 2 dagen naar het Zomba plateau, waar een ''plateaubeklimming'' gepland staat. Daarna gaan we 2 dagen naar Liwonde om er het nationaal park in te trekken en er een bootsafari te doen in de hoop de big five er te mogen bewonderen. Uiteindelijk trekken we door richting Lake Malawi, waar we in Cape Maclear ('grootste toeristische trekpleister' volgens de Malawiaanse normen...haha!) een 3-tal dagen van het strand gaan genieten, gaan snorkelen en kayakken.

De laatste week thuis was hard, er is nogal veel gebeurd en eigenlijk was ik van plan dit allemaal pas te vertellen als ik terug in Belgie was. Tot ik vandaag een mailtje kreeg van de mama die toch per ongeluk ( Lore ik neem je niks kwalijk hoor, jij wist helemaal niet dat ik daar bewust niks van wilde zeggen tot ik thuis was!) te horen kreeg dat we vorige week bestolen zijn door 1 of meerdere (??) jongens waar ik al de hele tijd bij woon. AL ons geld, mp3-player en enkele medicijnen waren gewoon weg.. Het equivalent van 10 maand loon voor de gemiddelde Malawiet. Nochtans was onze kamerdeur op slot zoals altijd. We begrepen er niks van. Het was zo een harde klap in mijn gezicht.. De jongens waarvoor je gekomen bent en waarvoor je je zomervakantie opgegeven hebt, hoe kunnen die nu zoiets doen?! Een mix van ongeloof, ontgoocheling, verdriet en angst rommelde door mijn hart. De jongens werden allemaal in de badkamer opgesloten om dan een voor een bij Albert te gaan voor een gesprek. Niemand loste ook maar 1 woord. Dan dreigde Albert dat hij er de politie bij zou halen als de dader niet zou opbiechen. Brandee wilde dit uiteindelijk niet, aangezien de politie hier de kinderen slaat tot ze opbiechten. Dit betekende echter dat er 8 onschuldige kindjes zouden verrot geslaan worden voor 1 dief. Daar ging ik volledig mee akkoord. Maar mijn geld was wel weg. En niet alleen mijn geld, mijn enthousiasme en zin voor verder te gaan met de kinderen was volledig weg. Hoe kon ik nog verder spelen met een bende jongens en plezier maken als ik weet dat er 1 of meerdere mij gewoon bedrogen hebben? Heb ik nog zin hen iets bij te leren als ze het woord dankbaarheid en respect niet kennen? Hoe kan ik hen nog vertrouwen in hun oprechtheid als we lachen en plezier maken? De moed zonk me in de schoenen. Het enige wat ik dacht was: ''Wat doe ik hier? Ik wil naar huis. Ik was zo naief te denken dat ik iets kon betekenen voor hen. Het enige wat ze in mij zien is een levende geldbeugel. En niks meer. '' Voor mij was het onmogelijk om hier verder te gaan met een dief in huis. We zochten uit hoe we onze tickets konden veranderen om zo snel mogelijk een vlucht naar huis te nemen. De dag erna was de spanning te snijden in huis, er werd geen woord gezegd. Sommige jongens huilden, anderen waren normaal, en nog anderen beschaamd voor wat er gebeurd was. Ik wist helemaal niet hoe mij te gedragen. Ik heb zeker ook fouten gemaakt in mijn gedrag, maar het is zo moeilijk juist te reageren op zo'n situatie.

'S avonds hebben we gebabbeld met Albert en Brandee, die natuurlijk ook helemaal verslagen waren door het incident. Ze hebben geprobeerd mij de ingesteldheid van straatkinderen uit te leggen, in de hoop dat ik begrip zou krijgen voor wat er gebeurd was door me te proberen inleven in hun situatie. Het was een hele lange babbel, maar het belangrijkste was dat ik moest proberen te begrijpen dat ze allemaal al in de gevangenis hebben gezeten voor diefstal, en dat dit door hun omgeving niet als fout werd beschouwd. Zoals het voor ons evident is wij werken voor ons geld, is het voor hen evident dat je steelt voor je geld. Elke dag opnieuw hebben die jongens het zo moeilijk om te kiezen tussen : Ga ik terug de straat op waar ik vrij ben om te doen wat ik wil (drugs, sex, etc.)? Of blijf ik hier omdat ik weet dat ik een beter mens moet worden en dat ik daar hier de kans toe krijg, mits alle regels dat ik nooit gekend heb? Lijkt onmogelijk voor een jongen van 8-14 jaar om zoiets te beslissen he..? En toch moeten zij dit doen, elke ochtend opnieuw.. Het moet zo verschrikkelijk moeilijk zijn voor hen, wij kunnen ons dit niet inbeelden.

De jonges proberen ook zo hard mij niet leuk te vinden. Inderdaad je leest het juist, ook al lijkt het zo fout. Hun hele leven zijn ze gekwetst geweest door iedereen. Vanaf hun geboorte worden ze letterlijk op straat gegooid, omdat ze als heksenkind worden bekeken, omdat hun moeder in de prostitutie zit, omdat de moeder stierf tijdens de bevalling en de vader al lang weg is met een andere vrouw, etc. Horrible. En daarom proberen ze mij niet leuk te vinden en een zekere emotionele afstand te behouden. Want ze voelen dat ik echt van hen hou en om hen geef, maar binnen enkele weken ben ik terug weg en laat ik ze achter in deze miserable world. Weeral iemand die hen achterlaat. Weeral iemand die hen kwetst...

Na uren babbelen zei albert uiteindelijk tegen mij zei : '' Ok, ik begrijp dat je enorm gekwetst bent, en daar heb je recht toe. Maar nu heb je de keuze uit 2 opties. De eerste is: Naar huis gaan met enkel en alleen slechte herinneringen, verdriet, ontgoocheling en pijn in je hart. De tweede is: Niet weglopen van de situatie, maar ze proberen zo goed mogelijk aan te pakken opdat je binnen enkele weken naar huis kan gaan met nog steeds pijn in je hart voor wat gebeurd is, maar ook veel goede herinneringen en ervaringen van wat nog komen zal. Zonder twijfel zei ik : '' Ok, ik open mijn hart opnieuw voor hen. Ik denk dat dit mijn kans is om te werken aan vergevingsgezindheid, een zeldzame eigenschap in onze Westerse wereld. Ik besefte dat niet alleen de straatkinderen hier zijn om een beter persoon te worden, ook ik zal hier mijn best doen een beter mens te worden. ''

De ochtend erna werden alle jongens aan tafel geroepen en heb ik hen verteld hoe gekwetst ik was en welke andere gevoelens door me heen stormden. Dan heb ik heb gezegd dat ik mijn hart opnieuw zou openen voor hen, en dat ik de dader vergeef, ook al komt het geld niet uit. Maar dat ik hoop dat hij het geld, anoniem als hij dat wil, terugbrengt. Niet alleen voor mij omdat ik mijn geld terug zou hebben waarvoor ik veel moeite heb gedaan, maar vooral omdat hij dan toont dat hij een beter mens wil worden, en dat dit me heel gelukkig zou maken..

4 dagen later is een van mijn broers weg gelopen van thuis. De jongen die ik het minst van iedereen verdacht. Ik kon het bijna niet geloven. Niemand weet waar hij naartoe is,waarschijnlijk naar een andere stad of land met het geld. Laten we hopen dat hij het goed besteedt, ook al weet ik maar al te goed dat dit hoogst waarschijnlijk een irreele en veel te optimistische gedachte is. Maar zonder hoop, is er geen leven meer...

Liefs,

Marien