Eindelijk electriciteit!

Hallo allemaal,

Eindelijk terug electriciteit, dus eindelijk internet! Geen razendsnelle ADSL/telenet-verbinding zoals ik gewoon ben, maar een inbelverbinding die vooruit gaat als een slak! Maar laten we blij zijn dat ik jullie iets kan vertellen over mijn eerste week in Malawi.

Na een lange trip (24 uren..) kwamen we aan in de kleine luchthaven van Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. We werden er opgewacht door Brandee, Albert en hun dochtertje Tatonda. Het was een warm onthaal, ik voelde me meteen welkom in hun familie.

We hadden veel honger door de vertraging van de vluchten, dus stelde Albert voor de stad in te trekken om pizza te gaan eten. Pas 3 uur later konden we onze maagjes vullen met lekkere pizza, welkom in Africa!!

Er waren geen asfalt straten te bespeuren, enkel aardewegen vol putten en OVERAL mensen en kindjes die alleen rondhangen en slapen langs de weg. En het was al 23u... Dat was allemaal een grote shock voor mij, ik was er niet goed van om die armoede live te zien. Ook al weet je wel ''Afrika is arm'', dit raakte echt mijn Europees hartje.

Ik woon samen met 9 straatkinderen. In het begin waren ze precies bang van mij, maar ik ook een beetje van hen..

Ondertussen hebben we elkaar goed leren kennen door sport en spel, ze zijn zoooo lief voor mij! Echt ongelofelijke gentlemen! Ze zijn tussen 8 en 19 jaar. De kleinste zijn echte schatjes. Ze zijn supergoed in rope-skipping. Echt de max om hen les te geven. Ik hoor nooit iemand klagen dat het te lastig of te moeilijk is. Ze zijn elke dag opnieuw gemotiveerd om te springen, een plezier om les aan te geven. Als je dan hun geschiedenis hoort van Brandee, groeit mijn respect voor de jongens nog zoveel meer. Ze hebben allemaal vreselijke dingen meegemaakt, situaties die voor ons ondenkbaar zijn. Als ik mijn familie en vriend mis, denk ik ''Wat een geluk dat ik mensen kan missen'', zij hebben gewoon geen familie, of weten het niet... Wij hebben echt niet te klagen, wij hebben zo'n bevoorrecht leven, dat weet iedereen onder ons wel, maar als je hier komt word je je echt van bewust van het geluk ergens anders geboren te zijn. Het is zo oneerlijk dat zij dit geluk niet hebben, want het zijn stuk voor stuk schitterende mensen, zoals jij en ik.

Ze zijn ook heel acrobatisch, eergisteren zag ik Gift plots een salto doenm haha! Hij had dat eens gezien en dan ''gewoon nagedaan'', crazy boy! Dus ik denk dat ik veel zal kunnen bereiken met hen. Het is een grote uitdaging voor mij om rope-skipping les te geven met gebarentaal, want er is slechts 1 jongen die Engels spreekt. De rest spreekt chechewa, hun lokale taal.

In het begin had ik wat schrik van het gebrek aan hygiene hier, maar op de duur trek je je daar niks meer van aan en doe je gewoon mee met hen. De jongens koken voor ons, het eten is dus typisch Malawiaans, Seema (bloem gemengd met water tot een papje), tomatensaus met bonen en wat kool. Dit eten we ongeveer elke dag. Heel af en toe koken we zelf, maar ik vind het leuker me volledig in te leven in de lokale cultuur!

Gisteren en eergisteren hadden we geen elektriciteit, dus aten we enkel brood en wat cornflakes met melk. Ik was ook een komkommer aan het eten, allemaal in het donker dus zag ik niet wat ik at. Plots voelde ik iets op mijn hand vallen, en het bewoog precies.. Dus ik nam er mijn gsm bij om wat licht te maken en.. een worm was op z'n gemakje een wandelingetje aan het maken op mijn hand, terwijl zijn vriendjes jammer genoeg reeds in mijn maag vertoeven... Haha! Ik heb een antiseptisch geneesmiddel genomen voor het spijsverteringstelsel, maar heb nog geen klachten dus alles in orde. Whatever doesn't kill you makes you stronger!!

Dikke zoen,

Marien