Veilig thuis!

Hier eindigt dan mijn ervaring als vrijwilliger in Malawi.. Het afscheid was niet leuk, want ik weet dat ik de boys (hoogstwaarschijnlijk) niet meer terug zal zien. Er is geen enkele mogelijkheid contact te houden, computer en/of gsm behoren echter niet tot hun basic equipment zoals quasi elke Europeaan. Dit betekende dus een écht afscheid, wat ik (gelukkig maar) nog niet helemaal besef.
Sommige jongens waren ontgoocheld, en lieten blijken dat ik hen toch niet zomaar kon laten vallen..? Moeilijk om hen te troosten dus, want een oplossing is er niet. Ze hebben een grote stempel gezet in mijn hart. Mooi uitgedrukt? Uiteindelijk vind ik dit maar een egoïstisch antwoord, want daar zijn zij helemaal niet mee geholpen... Ik keer terug naar mijn veilig milieu met mooie toekomstperspectieven, en dat was voor mij ergens wel een opluchting als ik heel eerlijk ben. Zij blijven echter achter in een situatie met heel beperkte mogelijkheden voor wat betreft hun toekomst. Elke dag opnieuw is voor hen a struggle for life & survival of the fittest.
Dus als jullie me vragen hoe ik me voel of wat ik ervan vond, kan ik dit niet met 1 gevoel samenvatten. Nog nooit stormden zoveel uiteenlopende gevoelens door mijn hart in slechts 5 weken tijd. Ik was heel blij en trots als ik zag hoe de jongens genoten van wat ik hen leerde. Maar ik was vooral intens gelukkig als ik zag hoe hun zelfvertrouwen groeide als ik hun rope-skiptalent bevestigde en aanmoedigde. Ik heb heel veel gelachen samen met onze grote familie, en ben heel blij en dankbaar dat ik de goedlachse Malawiaanse bevolking heb leren kennen.
Maar ik heb ook geweend, zwaar ontgoocheld geweest, boos, verdrietig en gefrustreerd. Als ik de situatie trachtte te analyseren, bleek onrechtvaardigheid heel dikwijls aan de bron van die negatieve gevoelens te liggen.
Uiteindelijk ben ik zowel dankbaar voor de negatieve als de positieve gevoelens die ik mocht ervaren. De positieve gevoelens maakten me rechtstreeks gelukkig, terwijl de negatieve mij de mogelijkheid gaven een beter mens te worden. Ik leerde eruit geduldig te zijn, de taal van het hart te lezen, en mensen te vergeven.
Bedankt lieve jongens, ik zie jullie graag!!!

Uitgeput maar voldaan!

Om 13u vandaag werden we opgepikt door Albert en Brandee in het busstation in Lilongwe. Het was een blij weerzien, ze waren opgelucht ons heelhuids terug te kunnen meenemen naar ons huisje. De jongens waren zo blij en excited toen we terug thuis waren. Ik werkte snel wat bonen en tomatensaus naar binnen met wat brood, de jongens jaagden me op want ze wilden ''Jump rope!!Jump Rope!!'' Na een nacht met slechts 2 uurtjes slaap was dit niet zo evident, maar ik was zo blij hen gemotiveerd te zien dat ik meteen instemde.

Vorige week woensdag vertrokken we met de bus richting Zomba, 6 uren richting Zuid-Malawi. We beklommen er de Zomba Mountain en omgeving met een lokale gids, die wist wat te doen als de green mamba of cobra ons zou aanvallen. Ok dan... SLIK! Het was een grote verademing in de prachtige Malawiaans natuur te wandelen. Dat zullen mijn foto's wel duidelijk maken eens ik terug ben. Nadat de wandeling met de gids afgelopen was, aten we luxueus in een chique hotel bovenop de Zomba Mountain, waw, ik werd helemaal gek toen ik de menukaart las!!!!!!!!!! :)

Nadien stonden we voor de keuze : de berg naar beneden wandelen OF een taxi naar beneden nemen. We kozen voor de sportiefste oplossing, de lokale bevolking claimde dat het slechts een klein uurtje wandelen was. We trokken vol goede moed naar beneden om 16u. Wetende dat het vanaf 17u30 donker is, leek dit een veilige beslissing te zijn. Maar... Na anderhalf uur wandelen, leek de stad nog verdacht ver weg, en het werd steeds donkerder... Na 3 uur wandelen kwamen we uiteindelijk aan in het dorp. Met bang hartje wandelden we snel naar ons hotel, hopend dat ons niks zou overkomen. 2 blanke meisjes wandelend op een berg in Afrika in het donker leek een heel mooi horrorfilmscenario, maar we hadden geen andere keuze dan doorwandelen en hopen dat we er snel zouden zijn. De zoveelste les dat ik hier leerde : Vermenigvuldig de tijd ALTIJD met 3 in Afrika!!

We hadden een goedkoop Motel geboekt in Liwonde town, maar de lakens waren zo vuil en muf. Bovendien hadden we geen warm water. Wanneer we ons hotel buiten gingen, rook het enorm naar Chamba (Marihuana), ik dacht dat er een plantage in brand stond!!!

Sindsdien hebben we beslist om onze hotelklasse toch een beetje op te trekken, haha!

We verbleven er 2 nachten. Eerst dachten we te veranderen na de eerste nacht, maar wat maakt het nog uit als je al 1 nacht in vuile lakens hebt geslapen?! De vlooien hadden mij waarschijnlijk toch al te pakken.. Haha!

Vrijdagochtend namen we de bus naar Liwonde National Park. Daar hadden we ook een goedkoop hotel uitgezocht , maar alleen al de facade zei genoeg! We namen dus de fietstaxi naar een andere plek, waar de safarijeep van de Chinguni Hills Lodge ons kwam oppikken. Een chique hotel midden in het nationaal park. We waren van plan er enkel de kanosafari te doen, maar eens ter plaatse zochten we uit of daar overnachten een mogelijke optie was binnen ons budget. De receptie stelde voor dat we een tentje konden huren in het park iets verderop. Het was een schattig tentje met enkel plek voor 2 bedjes en een nachtkastje met een kaarsje. Enkel deze optie lag binnen ons budget,en bovendien vonden we het perfect passen in het kader van het nationaal park. Er waren nog 2 andere koppels in het hotel, die zich een prachtige double room konden veroorloven, vlakbij alle faciliteiten van het hotel. Wel.. avontuurlijk was het zeker, we hoorden nijlpaarden en andere bizarre dierengeluiden die we niet konden thuisbrengen. We hadden ook enkele hagedissen in onze tent. Toen we die wilden buitenjagen, ontdekten we dat onze tent open was onderaan!! Alle kleine beesten konden ons dus een bezoekje komen brengen, inclusief slangen!! Ik was eigenlijk vooral bang voor de krokodil die we eerder die dag een kilometer verderop gezien hadden. Resultaat: We hebben geen oog dicht gedaan en eindigden met 2 in 1 mini-eenpersoonsbedje...

De dag nadien vertrokken we naar Cape Maclear, de toeristische trekpleister aan Lake Malawi. Dit betekende 6 uren bus voor een relatief korte afstand, maar hij stopte om de 300 meter om mensen uit of in te laden, verschrikkelijk! Niet alleen mensen nemen er de bus, maar ook levende kippen die stinken en geluid maken! De kindjes nemen hun kip op de schoot zoals wij onze hond of kat, echt grappig! Eens we in Monkey Bay waren, moesten we wachten op een minibus of pick-up naar Cape Maclear. We wachtten ongeveer anderhalf uur tot ze genoeg mensen verzameld hadden voor de laadbak van de pick up te vullen. 18 km op een SUPERhobbelige weg, dit betekende rechtstaan als je de schade aan je bekken en rug wilde proberen beperken. En ze bleven maar mensen inladen, echt ongelofelijk!! De laadbak werd werkelijk volgestampt met mensen. Ik weet niet goed hoe ik me voelde, een mix van pijn (door vertrappeld te worden), misselijk en vapeurs. Maar bon, il y a pire dans la vie!

Er stond ons bovendien een schitterende verrassing te wachten toen we aankwamen: Lake Malawi in al zijn schoonheid!!

We genoten er van 4 dagen zon, strand, rust en lekker eten!!! Mmmmmmmmmm!!!!

Nu verblijven we nog 3 dagen bij Albert, Brandee, Tatonda en de boys. Vrijdagavond koken Melodie en ik franse ratatouille voor de hele bende, gevolgd door een lekkere yoghurttaart!!

En dan komt het afscheid... Zucht. Dat zal een beetje lastig worden.

Maar ik verlang wel terug naar thuis, want deze ervaring benadrukte nog maar eens de waarheid van het spreekwoord : Nergens beter dan thuis!!

Dikke zoen en tot snel,

Marien

Op rondreis!

Vandaag was de laatste dag in het huis bij de streetkids vooraleer we andere regio's van Malawi gaan verkennen. We trekken er een week op uit met de rugzak! We hebben een programma opgesteld, natuurlijk met ruimte voor last minute veranderingen want ondertussen kennen we het Afrikaans ritme al wat beter... We gaan eerst 2 dagen naar het Zomba plateau, waar een ''plateaubeklimming'' gepland staat. Daarna gaan we 2 dagen naar Liwonde om er het nationaal park in te trekken en er een bootsafari te doen in de hoop de big five er te mogen bewonderen. Uiteindelijk trekken we door richting Lake Malawi, waar we in Cape Maclear ('grootste toeristische trekpleister' volgens de Malawiaanse normen...haha!) een 3-tal dagen van het strand gaan genieten, gaan snorkelen en kayakken.

De laatste week thuis was hard, er is nogal veel gebeurd en eigenlijk was ik van plan dit allemaal pas te vertellen als ik terug in Belgie was. Tot ik vandaag een mailtje kreeg van de mama die toch per ongeluk ( Lore ik neem je niks kwalijk hoor, jij wist helemaal niet dat ik daar bewust niks van wilde zeggen tot ik thuis was!) te horen kreeg dat we vorige week bestolen zijn door 1 of meerdere (??) jongens waar ik al de hele tijd bij woon. AL ons geld, mp3-player en enkele medicijnen waren gewoon weg.. Het equivalent van 10 maand loon voor de gemiddelde Malawiet. Nochtans was onze kamerdeur op slot zoals altijd. We begrepen er niks van. Het was zo een harde klap in mijn gezicht.. De jongens waarvoor je gekomen bent en waarvoor je je zomervakantie opgegeven hebt, hoe kunnen die nu zoiets doen?! Een mix van ongeloof, ontgoocheling, verdriet en angst rommelde door mijn hart. De jongens werden allemaal in de badkamer opgesloten om dan een voor een bij Albert te gaan voor een gesprek. Niemand loste ook maar 1 woord. Dan dreigde Albert dat hij er de politie bij zou halen als de dader niet zou opbiechen. Brandee wilde dit uiteindelijk niet, aangezien de politie hier de kinderen slaat tot ze opbiechten. Dit betekende echter dat er 8 onschuldige kindjes zouden verrot geslaan worden voor 1 dief. Daar ging ik volledig mee akkoord. Maar mijn geld was wel weg. En niet alleen mijn geld, mijn enthousiasme en zin voor verder te gaan met de kinderen was volledig weg. Hoe kon ik nog verder spelen met een bende jongens en plezier maken als ik weet dat er 1 of meerdere mij gewoon bedrogen hebben? Heb ik nog zin hen iets bij te leren als ze het woord dankbaarheid en respect niet kennen? Hoe kan ik hen nog vertrouwen in hun oprechtheid als we lachen en plezier maken? De moed zonk me in de schoenen. Het enige wat ik dacht was: ''Wat doe ik hier? Ik wil naar huis. Ik was zo naief te denken dat ik iets kon betekenen voor hen. Het enige wat ze in mij zien is een levende geldbeugel. En niks meer. '' Voor mij was het onmogelijk om hier verder te gaan met een dief in huis. We zochten uit hoe we onze tickets konden veranderen om zo snel mogelijk een vlucht naar huis te nemen. De dag erna was de spanning te snijden in huis, er werd geen woord gezegd. Sommige jongens huilden, anderen waren normaal, en nog anderen beschaamd voor wat er gebeurd was. Ik wist helemaal niet hoe mij te gedragen. Ik heb zeker ook fouten gemaakt in mijn gedrag, maar het is zo moeilijk juist te reageren op zo'n situatie.

'S avonds hebben we gebabbeld met Albert en Brandee, die natuurlijk ook helemaal verslagen waren door het incident. Ze hebben geprobeerd mij de ingesteldheid van straatkinderen uit te leggen, in de hoop dat ik begrip zou krijgen voor wat er gebeurd was door me te proberen inleven in hun situatie. Het was een hele lange babbel, maar het belangrijkste was dat ik moest proberen te begrijpen dat ze allemaal al in de gevangenis hebben gezeten voor diefstal, en dat dit door hun omgeving niet als fout werd beschouwd. Zoals het voor ons evident is wij werken voor ons geld, is het voor hen evident dat je steelt voor je geld. Elke dag opnieuw hebben die jongens het zo moeilijk om te kiezen tussen : Ga ik terug de straat op waar ik vrij ben om te doen wat ik wil (drugs, sex, etc.)? Of blijf ik hier omdat ik weet dat ik een beter mens moet worden en dat ik daar hier de kans toe krijg, mits alle regels dat ik nooit gekend heb? Lijkt onmogelijk voor een jongen van 8-14 jaar om zoiets te beslissen he..? En toch moeten zij dit doen, elke ochtend opnieuw.. Het moet zo verschrikkelijk moeilijk zijn voor hen, wij kunnen ons dit niet inbeelden.

De jonges proberen ook zo hard mij niet leuk te vinden. Inderdaad je leest het juist, ook al lijkt het zo fout. Hun hele leven zijn ze gekwetst geweest door iedereen. Vanaf hun geboorte worden ze letterlijk op straat gegooid, omdat ze als heksenkind worden bekeken, omdat hun moeder in de prostitutie zit, omdat de moeder stierf tijdens de bevalling en de vader al lang weg is met een andere vrouw, etc. Horrible. En daarom proberen ze mij niet leuk te vinden en een zekere emotionele afstand te behouden. Want ze voelen dat ik echt van hen hou en om hen geef, maar binnen enkele weken ben ik terug weg en laat ik ze achter in deze miserable world. Weeral iemand die hen achterlaat. Weeral iemand die hen kwetst...

Na uren babbelen zei albert uiteindelijk tegen mij zei : '' Ok, ik begrijp dat je enorm gekwetst bent, en daar heb je recht toe. Maar nu heb je de keuze uit 2 opties. De eerste is: Naar huis gaan met enkel en alleen slechte herinneringen, verdriet, ontgoocheling en pijn in je hart. De tweede is: Niet weglopen van de situatie, maar ze proberen zo goed mogelijk aan te pakken opdat je binnen enkele weken naar huis kan gaan met nog steeds pijn in je hart voor wat gebeurd is, maar ook veel goede herinneringen en ervaringen van wat nog komen zal. Zonder twijfel zei ik : '' Ok, ik open mijn hart opnieuw voor hen. Ik denk dat dit mijn kans is om te werken aan vergevingsgezindheid, een zeldzame eigenschap in onze Westerse wereld. Ik besefte dat niet alleen de straatkinderen hier zijn om een beter persoon te worden, ook ik zal hier mijn best doen een beter mens te worden. ''

De ochtend erna werden alle jongens aan tafel geroepen en heb ik hen verteld hoe gekwetst ik was en welke andere gevoelens door me heen stormden. Dan heb ik heb gezegd dat ik mijn hart opnieuw zou openen voor hen, en dat ik de dader vergeef, ook al komt het geld niet uit. Maar dat ik hoop dat hij het geld, anoniem als hij dat wil, terugbrengt. Niet alleen voor mij omdat ik mijn geld terug zou hebben waarvoor ik veel moeite heb gedaan, maar vooral omdat hij dan toont dat hij een beter mens wil worden, en dat dit me heel gelukkig zou maken..

4 dagen later is een van mijn broers weg gelopen van thuis. De jongen die ik het minst van iedereen verdacht. Ik kon het bijna niet geloven. Niemand weet waar hij naartoe is,waarschijnlijk naar een andere stad of land met het geld. Laten we hopen dat hij het goed besteedt, ook al weet ik maar al te goed dat dit hoogst waarschijnlijk een irreele en veel te optimistische gedachte is. Maar zonder hoop, is er geen leven meer...

Liefs,

Marien

Eerst en vooral moet ik de mensen die op foto's wachten teleurstellen. Het internet is hier zodanig traag dat 1 foto uploaden de hele nacht in beslag zou nemen, en het is te duur om het internet de hele nacht aan te laten. Jullie zullen dus nog enkele weken geduld moeten uitoefenen om de foto's te zien, mijn excuses daarvoor!

Gisteren woonde ik een youth trip bij met de jeugd van de church. Afspraak aan de kerk om 8u, we waren uiteindelijk vertrokken om 11u. Man man.. Die bus werd gewoon vol gestampt, ongelofelijk. Ik had de kramp in mijn beide benen na een half uur door in dezelfde oncomfortabele houding te zitten, haha! De dag was aangenaam, maar wat ik niet apprecieerde was de overduidelijke kloof tussen de jeugd van de kerk (=rijk) en mijn 2 broers (streetkids). Ze werden helemaal niet opgenomen in de groep, wat me veel pijn deed en hen waarschijnlijk ook. Melodie en ik probeerden hen au maximum op te nemen bij ons, want wij hebben helemaal niet dezelfde mentaliteit als die rijke kerkkinderen, anders hadden we natuurlijk nooit gekozen voor deze uitdaging. En zij maar bidden, all the time.. En ik dacht nochtans dat voor God iedereen gelijk was? En dat je de minderbedeelden en zwakken zou moeten helpen en opnemen in de maatschappij?? Ik heb het soms echt moeilijk met al die schijnheiligheid. Zucht.

We hebben vorige week de enige chiropractor van Malawi ontmoet! Hij komt van Canada en heeft een praktijk in een clinic waar ook andere gezondheidstherapeuten werken. De wachtzaal was verdeeld in een linker- en rechterhelft. Rechts was de wachtzaal voor de klassieke geneeskunde (4euro per consultatie) en links de wachtzaal van de chiropractor (32euro per consultatie!!!!!!!! What the ****????). In het rechterdeel zaten enkel zwarten, en in het linkerdeel enkel blanken. Dat was zo shockerend om te zien! Maar wat wil je.. Wie kan er nu een behandeling van 32euro betalen als het gemiddeld jaarlijks inkomen hier slechts 500euro bedraagt?? Ik vind het jammer dat de armen, zijnde het overgrote merendeel van de Malawiaanse bevolking, daardoor geen recht hebben op chiropraxie. Je moet je toch aanpassen aan de standaard van het land? Dan vraag ik me toch af met welke ingesteldheid sommigen hun beroep uitoefenen. ''Helping the community'', claimde papa Palmer nochtans...

Naast dit meningsverschil, klikte het wel goed met Dr. Blair (de chiropractor). Hij belde Albert terug enkele dagen geleden om ons uit te nodigen voor een gesprek en stelde ons voor om enkele dagen te komen observeren in zijn praktijk. Daar moest ik natuurlijk geen twee keer over nadenken! Onze activiteitenwaaier wordt dus iets breder dan voorzien...

Liefs,

Marien

Gisteren bezochten we de werf van hun nieuw project in Lilongwe. The church kocht een heel groot stuk land waarop nu huizen worden gebouwd. Ze zijn nu al 3 jaar bezig aan de opbouw van 3 huizen, die nog steeds niet afgewerkt zijn.. De bedoeling is om er 6 huizen, een clinic, een school, a vocational trainingcenter (waar ze een stiel kunnen leren zijnde bouw, electriciteit, textiel, etc.) te bouwen. Het is natuurlijk allemaal op het Afrikaanse ritme, dus ik vrees dat dit binnen 10 jaar nog niet klaar zal zijn. Het is allemaal mooi in theorie, maar in praktijk... Ze zoeken dus ook 6 ''ouders'' die elk in een van die huizen zouden wonen met telkens 9 straatkinderen. Ga maar eens op zoek naar een koppel die het geld, de wil en het hart ervoor heeft.. Zoals Brandee and Albert zijn er niet veel op de wereld, vrees ik.

Ik ging naar de kerk zondag. Woooow ik kwam precies binnen in een disco!! Hahaha!! Het ''koor'' was gewoon een concert met zangeres die danste als de betere versie van Natalia, een drummer, basgitaar en piano. De pastoor was schitterend, hij sprak zijn volk toe met hart en ziel. Soms schreeuwde hij bijna, zo hard meende hij het. En het waren helemaal geen bijbelverhalen. Nee, het ging over Servant Leadership, serving the others, allemaal toegepast op de actualiteit en vooral op humanity. Er zat zoveel waarheid in zijn woorden, ik hoop dat ik er nog eens naartoe kan gaan.

Zondagnamiddag was er minder goed nieuws.. Een van de jongens is gestorven. 23 jaar. AIDS. Verschrikkelijk gewoon, ik kon niks meer uitbrengen voor enkele uren.. Daar zijn gewoon geen woorden voor. Logisch als je uit het welvarend en overprotected Belgenlandje komt. Hier besef ik pas echt hoe onrechtvaardig de wereld is. Zij hebben gewoon het ongeluk geboren te zijn op straat, and so be it. Zo'n drama's gebeuren hier elke minuut, en het leven gaat gewoon verder...

Liefs,

Marien

Eindelijk electriciteit!

Hallo allemaal,

Eindelijk terug electriciteit, dus eindelijk internet! Geen razendsnelle ADSL/telenet-verbinding zoals ik gewoon ben, maar een inbelverbinding die vooruit gaat als een slak! Maar laten we blij zijn dat ik jullie iets kan vertellen over mijn eerste week in Malawi.

Na een lange trip (24 uren..) kwamen we aan in de kleine luchthaven van Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. We werden er opgewacht door Brandee, Albert en hun dochtertje Tatonda. Het was een warm onthaal, ik voelde me meteen welkom in hun familie.

We hadden veel honger door de vertraging van de vluchten, dus stelde Albert voor de stad in te trekken om pizza te gaan eten. Pas 3 uur later konden we onze maagjes vullen met lekkere pizza, welkom in Africa!!

Er waren geen asfalt straten te bespeuren, enkel aardewegen vol putten en OVERAL mensen en kindjes die alleen rondhangen en slapen langs de weg. En het was al 23u... Dat was allemaal een grote shock voor mij, ik was er niet goed van om die armoede live te zien. Ook al weet je wel ''Afrika is arm'', dit raakte echt mijn Europees hartje.

Ik woon samen met 9 straatkinderen. In het begin waren ze precies bang van mij, maar ik ook een beetje van hen..

Ondertussen hebben we elkaar goed leren kennen door sport en spel, ze zijn zoooo lief voor mij! Echt ongelofelijke gentlemen! Ze zijn tussen 8 en 19 jaar. De kleinste zijn echte schatjes. Ze zijn supergoed in rope-skipping. Echt de max om hen les te geven. Ik hoor nooit iemand klagen dat het te lastig of te moeilijk is. Ze zijn elke dag opnieuw gemotiveerd om te springen, een plezier om les aan te geven. Als je dan hun geschiedenis hoort van Brandee, groeit mijn respect voor de jongens nog zoveel meer. Ze hebben allemaal vreselijke dingen meegemaakt, situaties die voor ons ondenkbaar zijn. Als ik mijn familie en vriend mis, denk ik ''Wat een geluk dat ik mensen kan missen'', zij hebben gewoon geen familie, of weten het niet... Wij hebben echt niet te klagen, wij hebben zo'n bevoorrecht leven, dat weet iedereen onder ons wel, maar als je hier komt word je je echt van bewust van het geluk ergens anders geboren te zijn. Het is zo oneerlijk dat zij dit geluk niet hebben, want het zijn stuk voor stuk schitterende mensen, zoals jij en ik.

Ze zijn ook heel acrobatisch, eergisteren zag ik Gift plots een salto doenm haha! Hij had dat eens gezien en dan ''gewoon nagedaan'', crazy boy! Dus ik denk dat ik veel zal kunnen bereiken met hen. Het is een grote uitdaging voor mij om rope-skipping les te geven met gebarentaal, want er is slechts 1 jongen die Engels spreekt. De rest spreekt chechewa, hun lokale taal.

In het begin had ik wat schrik van het gebrek aan hygiene hier, maar op de duur trek je je daar niks meer van aan en doe je gewoon mee met hen. De jongens koken voor ons, het eten is dus typisch Malawiaans, Seema (bloem gemengd met water tot een papje), tomatensaus met bonen en wat kool. Dit eten we ongeveer elke dag. Heel af en toe koken we zelf, maar ik vind het leuker me volledig in te leven in de lokale cultuur!

Gisteren en eergisteren hadden we geen elektriciteit, dus aten we enkel brood en wat cornflakes met melk. Ik was ook een komkommer aan het eten, allemaal in het donker dus zag ik niet wat ik at. Plots voelde ik iets op mijn hand vallen, en het bewoog precies.. Dus ik nam er mijn gsm bij om wat licht te maken en.. een worm was op z'n gemakje een wandelingetje aan het maken op mijn hand, terwijl zijn vriendjes jammer genoeg reeds in mijn maag vertoeven... Haha! Ik heb een antiseptisch geneesmiddel genomen voor het spijsverteringstelsel, maar heb nog geen klachten dus alles in orde. Whatever doesn't kill you makes you stronger!!

Dikke zoen,

Marien

Nog 12 dagen...

Op 1 augustus 2010 vertrekken Mélodie en ik voor 5 weken naar Malawi om er aan de slag te gaan als vrijwilliger, een ervaring die ons ongetwijfeld zal brandmerken.
In februari 2010 richtten wij samen het project Malawi HOPE op (HOPE staat voor: Humanitarian Orphans Protection Education).
Zoals de naam van het project reeds in grote lijnen beschrijft, gaat het om een vrijwilligersproject met straat- en weeskinderen in Malawi, één van de armste landen van Afrika.
Ik ga er als vrijwilliger gedurende 5 weken werken in het Social Rehabilitation Center in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. Het voornaamste doel van dit center is de reïntegratie van straat- en weeskinderen ( 2 tot 18 jaar) in de maatschappij alsook in hun familie. Mijn taak binnen dit orgaan zal voornamelijk bestaan uit allerhande activiteiten met de kinderen, zoals sport (waaronder rope-skipping), knutselen, de kinderen leren lezen en schrijven, basis engels aanleren, alsook hen leren wat hun kinderrechten zijn. Ook de strijd tegen AIDS ( 14% van de Malawiaanse bevolking is getroffen door het HIV-virus!!) door middel van seksuele voorlichting is een belangrijke doelstelling van mijn humanitaire missie.